نوهان بلوچستان(nohan)

نوهان برگی از دفتر بلوچستان برای گفتن گفتنی ها وشنیدن شنیدنی ها ست.

نوهان

    بیشتر شهرهای بلوچستان روند رو به رشد از نوع کمیتی را شاهد هستند، خشکسالی و از رونق افتادن کشاورزی و دامداری،کمبود یا عدم وجود امکانات رفاهی و بهداشتی،عدم دسترسی به امکانات و خدمات آموزشی و اداری در روستاها و بخش های مختلف منطقه بلوچستان منجر به ایجاد علاقه روزافزون در بین روستاییان برای اقامت در شهرها و شهرک های نزدیک شهرها شده است.

اکثر این خانواده ها از سطح معیشت و توانایی پایینی برخوردارند و از طرفی با فرهنگ شهرنشینی وچگونگی همزیستی با شرایط شهری بیگانه اند. پایین بودن سطح استانداردهای زندگی در این خانواده ها شرایط تربیتی را هم تحت تاثیر قرار داده است و خروجی آن نمی تواند برای کلیت جامعه بلوچ خوشایند باشد. حتی خانواده هایی با سابقه طولانی شهرنشینی در مناطق مختلف بلوچستان هنوز نتوانسته اند به وضعیت مطلوبی از یک خانواده شهری با تعاریف استاندارد برسند!

شرایط معیشتی عده ای از آنها همچنان وابسته به روستاهاست و بسیاری بین شهر و روستا معلق مانده اند، ادامه این روند هم تاثیر مخربی بر روستاها گذاشته و هم ظاهر شهرها را نامتعادل جلوه داده است. باید بپذیریم که آداب و فرهنگ روستا که در اصطلاح عامیانه بر محور "روستایی منشی" و کدخدامنشی استوار است در شرایط شهری نتیجه ای معکوس دارد و منجر به نابسامانی می شود و بالاعکس.

از طرفی خدمات و آموزش های لازم و متناسب با نیاز این قشر از خانواده ها از جانب دولت و مسئولین به ندرت یا اصلا صورت نمی گیرد! و جای خالی آن را به شدت در مناطق مختلف احساس می کنیم.

شاید گره کور بسیاری از از معضلات و نابسامانی ها در همین نکته نهفته باشد و بتوان از هزینه های بعدی که هم تصاعدی تر و هم کم اثر تر باشند جلوگیری کرد.

متولیان امر در شهرهای توسعه یافته تر به خوبی اهمین این نکته را دریافته اند و با سرمایه گذاری در بحث آموزش های کلیدی و بنیادی اولیه برای خانواده ها با تاکید بر مناطق مهاجرپذیر از روستاها و مناطق دیگر به امر ساماندهی و همسانسازی انها می پردازند و به این نحو سطح ناهنجاری و آسیب پذیری این مناطق را کاهش می دهند نمونه آن را در وجود فرهنگسراهای فعال خانواده و محلات و برنامه های مفصل فرهنگی و آموزشی و کارگروه های آسیب شناسی خانواده و جامعه در این شهرها مشاهده می کنیم.

ساختار بسیاری از خانواده های بلوچ به دلیل عدم توجه و رسیدگی به استانداردهای زندگی امروزی دچار رشدی نامتوازن و شکننده شده است، زیرساخت های آموزش در مناطق روستایی همچنان ابتدایی و حداقلی و در شهرها به سمت کمی پیش رفته تا کیفی و این کفاف نیازهای آموزشی منطقه را نمی دهد،زیرساخت ها و امکانات معیشتی نیز متناسب با پتانسیل ها طبیعی و ذاتی منطقه توسعه نیافته و پیش بینی نشده است و این خود با توجه به جمعیت جوان و جویای کار منطقه به یک معظل جدی بدل گشته است.

قسمت اعظم  ترافیک و درخواست در بخش بهداشت و درمان با سیاست گذاری های پیشگیرانه و آموزش های لازم و امکانات اولیه برای خانواده ها قابل مرتفع شدن است. حال بحث حول زمینه های رفاهی و فرهنگی دیگر که هر هرکدام نقشی تعیین کننده در بهبود سطح زندگی و کیفیت اجتماعی در منطقه دارند بماند.

آیا وقت آن نرسیده متولیان و مسئولین نهاد های مختلف بخصوص دولتی به بازنگری و اطلاح  سیاست های کلیشه ای و ناکارآمد خود در منطقه بلوچستان بپردازند؟! سطح ریسک و وضعیت هشدار در منطقه باید به چه میزانی افزایش پیدا کند؟! تا چه میزان باید شاهد روند رو به رشد آسیب پذیری اجتماعی و افزایش ناهنجاری ها باشیم؟!

مسلما عدم مشاهده اقداماتی مناسب و موثر از جانب متولیان امر و صاحب نظران و اصحاب رسانه و قشر آگاه،نتیجه ای جز روزمرگی و کاهش امنیت اجتماعی و روانی برای شهروندان دلمردگی و گسست تعاملات حیاتی جامعه نخواهد داشت.



نویسنده : - ساعت ۳:٠٤ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱٠ دی ۱۳٩۱   |    نظرات []   |    لینک ثابت