نوهان بلوچستان(nohan)

نوهان برگی از دفتر بلوچستان برای گفتن گفتنی ها وشنیدن شنیدنی ها ست.

تریبون آزاد به بررسی دیدگاه ها در سایر وبلاگ های بلوچی می پردازد، برای این تریبون آزاد نگاهی به وبلاگ رازگو و نظرات دوستان،پیرو مطلب «نسل چهارم بلوچ در خارج از بلوچستان چگونه تربیت شده است؟!» می پردازیم.

دیدگاه هایی که تا حدودی قابل پیش بینی بود،همیشه با مطرح شدن چنین بحث هایی در جمع بلوچ ها،چندین جبهه تشکیل می شود.عده ای نا امیدانه خود را در مسیری که منجر به انحطاط و نابودیست، و کمترین تاثیری در تغییر و دگرگونی این روند ندارند،کانالیزه شده تصور می کنند. و برخی دیگر با وجود تمایل برای بهبود وضعیت و خروج از  نابسامانی،به خودباوری نرسیده اند و در مواجهه با مشکلات و تعارضات،دنیای بیرون از عدم اعتماد بنفس لازم برخوردارند،به گونه ای که ناتوان شده و به جرگه ی گروه اول می پیوندند. عده ای دیگر از روی احساسات و بدون نگاهی علمی و خلاقانه و به صورتی خود جوش و با تمایلاتی نه فرا قومیتی بلکه ناسیونالیستی،به حرکت های «انتحاری فرهنگی»دست می زنند؛که نه تنها چشم انداز خوشایندی ندارد،بلکه بازخوردی منفی نیز دارد.اما داشتن همه این دغدغه ها خوب است،بی تفاوت نبودن و احساس مسئولیت حیاتی و لازم است.

اگر بخواهم دیدگاه خودم را در ادامه نظر بزرگواران بیان کنم باید بگویم؛صحبت های رحیم محترم،اما من چندان موافق نیستم,البته منکر تاثیر فرهنگ و محیط بیرونی نیستم. مشکل اینجاست که بلوچ ها با وجود غنای ریشه تاریخی و داشته های فرهنگی و هویتی شاخص، هنوز نتوانسته اند،خود را از غالب کلیشه ای و سنتی خارج و رنگ و بویی فرا قومیتی و همه پسند به آن بدهند. و بر خلاف هلیا و جهان نمی توانیم بگوییم همه بلوچ ها در شرایطی مشابه،منکر بلوچ بودن خود هستند.اتفاقا به شخصه، از نزدیک شاهد استقبال غیر بلوچ ها از هنر,فرهنگ و ادبیات بلوچ بودم، و می دیدم که چگونه از همنشینی با این قوم اصیل احساس افتخار و علاقه می کردند. شاید ما این فرصت را برای دیگران فراهم نکرده ایم تا ما و فرهنگ و اصالت ما را بشناسند. در هفته فرهنگی پایتخت ،شاهد این استقبال و برخورد غافلگیر کننده بودیم. در این سال ها، تلاش غیر بومی ها برای خارج کردن بلوچ ها از انزوا و دادن جلوه ای مدرن و امروزی به فرهنگ و هنر بلوچ بیشتر بوده است.به عنوان مثال دانشجوی دختر تهرانی که با صرف وقت و هزینه چندساله،با کاری علمی و تخصصی سوزن دوزی بلوچ را به لباس ها و دوخت های پایتخت نشین ها وارد کرد و جلوه ای نو به آن بخشید؛و گروه رستاک با اقتباس از موسیقی بلوچ و همکاری زنده یاد ماشالله بامری مخاطبان بسیاری راجذب کرد. همچنین چندین مستند ساز و نویسنده و محقق شهرستانی که با رویکردی خلاقانه، نیم نگاهی به فرهنگ و هنر و تمدن بلوچ داشته و دارند.پس درها بسته نیستند این ما هستیم که دست و پای خود را بسته ایم. به قول یاسر کرد عزیز آیا وقت آن نرسیده تا از پیله برون آییم و دیگران را از زیبایی ها و غنای خود شگفت زده کنیم؟؟!



نویسنده : - ساعت ٢:٠٠ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٢۸ اسفند ۱۳٩٠   |    نظرات []   |    لینک ثابت