نوهان بلوچستان(nohan)

نوهان برگی از دفتر بلوچستان برای گفتن گفتنی ها وشنیدن شنیدنی ها ست.

نوهان

اشتغال یکی از داغترین مباحث و دغدغه های مردم و مسئولین بوده است و بررسی چشم انداز و بازخورد مدیریتی در منطقه،تاریخ انقضاء آن را در هاله ای از ابهام قرار داده است!

هرچند تلاش هایی در زمینه ی سرمایه گذاری و کارآفرینی صورت می پذیرد اما هیچ گاه نتوانسته راه حل مطمئنی برای خروج از بحران بی کاری در منطقه باشد،حتی بدون بررسی آمار و ارقام اشتغال وضعیت آن در منطقه بسیار ملموس است، با این حال مرورشان خالی از لطف نیست. بررسی سهم اشتغال در سه بخش کشاورزی، صنعت و خدمات در سال 1385 نشان می‌دهد، استان سیستان و بلوچستان با نرخ بیکاری 10/1  درصد دارای 8/18 درصد سهم اشتغال در بخش کشاورزی، 4/39 درصد در بخش صنعت و 8/41 درصد در بخش خدمات است و این در حالی است که میانگین نرخ بیکاری در کل کشور 6/11، سهم اشتغال در بخش کشاورزی 5/21 درصد، بخش صنعت 7/32 درصد و در بخش خدمات 8/45 درصد است.(سرشماری عمومی نفوس و مسکن 1385)

پرداختن به تعاریف اشتغال و شاخص های جمعیتی امری نسبی است به گونه ای که اگر میزان اشتغال منطقه با معیار ها و شاخص های کشوری توسعه یافته محاسبه شود نتیجه بسیار متفاوت خواهد بود! نکته دیگر تعریف جمعیت فعال استان است که 35% از کل جمعیت استان را تشکیل می دهد،در این آمار جمعیت «فعال بالقوه» ملاک قرار گرفته و این خود دقت محاسبه را پایین و درصد را بالا نگاه می دارد، اما از همین تعداد تنها 5/68% شاغل و 31/5% بیکار و جویای کار هستند.

نگاهی به جمعیت مهاجرین استان نیز خالی از لطف نیست به استناد همان آمار سال 85 تعداد مهاجرین استان برابر با 264686 نفر بوده است که با توجه به شرایط استان نمی توان گفت اقلیم و جاذبه های منطقه عامل مهاجرت بوده بلکه عامل اصلی را شرایط بکر و دست نخورده اقتصادی و سیاست های شغلی دولت باید دانست،بنابراین این تعداد نیز به آمار اشتغال استان افزوده شده است.

با بررسی دقیق بخش های کشاورزی،خدمات و صنعت و ریز شدن در زیرساخت ها و امکانات سخت افزاری موجود در استان و خروجی بخش های خصوصی و عمومی و همچنین آمار پایین کارفرمایان در استان وضعیت بغرنج اشتغال در منطقه بیشتر نمایان می شود. محاسبه دقیق آمارسهم بیشتر مناطق روستایی در اشتغال استان را نمایان می کند با این حال نمی توان تمایل روزافزون جوانان به جستجوی کار در مناطق شهری را نادیده گرفت، واقعیت این است که گرایش به اشتغال در مناطق شهری استان با فرصت های شغلی که در دو زمینه خدمات و صنعت تعریف می شود متناسب نمی باشد و زیرساخت های کافی برای جذب نیروهای جویای کار موجود نیست از طرفی این نیروها در کنار نیروهای بیکار ساکن در مناطق شهری استان از تخصص و دانش لازم هم برخوردار نیستند و این ضعف نیز خودنمایی می کند.

در پایان باید گفت که همه این موارد در کنار سیاست های مدیریتی توزیع فرصت های شغلی را محدود و استان را در رتبه پایینی نگاه داشته است،برای بهبود وضعیت توسعه منطقه باید چشم اندازی دقیق از اقتصاد و اشتغال تعریف بشود و کمر همت را برای کاهش آمار بیکاری بست.

 



نویسنده : - ساعت ۱:۳٠ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ٤ امرداد ۱۳٩۱   |    نظرات []   |    لینک ثابت