ما واقعا در پی چه چیزی هستیم؟!!!

نوهان

در پی مطلب یاسر کرد با چنین عنوانی در وبلاگ مرز ارتباط، سوالاتی ذهنم را به خود مشغول ساخت، که لازم دانستم در این مجال به آنها بپردازم.مقدمه و شرح مطالب در وبلاگ یاسر کرد بیان شده و دقیقا مواردی است که با یاسر عزیز سر آنها اتفاق نظر دارم. اما در تصحیح جمله یاسر از دیدگاه شخصی خودم باید بگویم:مابه دنبال توسعه همه جانبه ی بلوچستان و حفظ و احیاء هویت مردمان بلوچ هستیم.

همه ی ما از بلوچ و بلوچستان می گوییم و می نویسیم، توسعه بلوچ متضمن توسعه استان نیز می باشد. حفظ و گسترش جنبه‌های سازنده فرهنگ بلوچ نه تنها می تواند موجب ترقی و پیشرفت جامعه بلوچ بلکه سایر اقوام و کل جامعه بشود. در صورتی که،حیطه ی ایدئولوژی ها و میدان عملگرایی خود را بر این مبنا بگذاریم و اولویت بندی نماییم. و به قول دوستان اگر پس از نقد از درون به میدان عمل نیز گوشه چشمی داشته باشیم،خواهیم توانست به شعاری که در بالا گفته شد جامه عمل بپوشانیم.

اخیرا یادداشت های مطرح شده در وبلاگ های بلوچ از موضوعات و دغدغه هایی می گویند، که شاید پیش تر از این هم بیان شده، اما با این وسعت و یک صدایی کم سابقه بوده است. حال باید کمی ظرافت به خرج بدهیم و نگذاریم این پتانسیل و انرژی دچار روزمرگی شده و بدون نتیجه گیری دقیق و جمع بندی،که هم مخاطبین و هم اهل رسانه انتظارش را دارند همراه نباشد. این یکی از همان خصوصیات و عادات بد اهل قلم است که می تواند در مباحث "نقد از درون" مورد بررسی قرار گیرد. اما یکی از دلایل اصلی آن؛همانطور که در قبل هم اشاره شد، از هم گسیختگی و نداشتن برنامه و چشم انداز به صورت جمعی و گروهی است. به گونه ای که تعدد نسخه ها و عدم وحدت آرا به صورت منسجم، هیچ گاه نتوانسته است؛ برآیندی مناسب، از این پتانسیل و انرژی بهمراه داشته باشد.

 ایراد دیگر ،آنالیز و نتیجه گیری به صورت فردی و نه گروهیست.امری که می تواند عواقبی چون: کاهش قدرت ریسک پذیری ،کاهش اعتماد به نفس،و حصار بندی در تعاملات اجتماعی را بهمراه داشته باشد.

حال اگر به بحث اصلی و مطالب عنوان شده در مرز ارتباط برگردیم، درپایان مطلب به این تیتر برمی خوریم که "در حال حاضر چه بکنیم؟"  پاسخ دوست عزیزم چنین بود؛

یاسر: "هم اندیشی" و "تولید گفتمانهای قدرتمند  "

نوهان: چگونه؟ به چه صورت؟ با چه وسعتی؟ برای چه میزان مخاطب؟ ابزار های مورد نیاز؟ چشم انداز این امر؟ آیا هدف گذاری و زمان بندی خاصی نیاز است؟ و ...

یاسر: "ما نه توان اجرایی لازم را داریم و نه ابزارهای قدرتمند اجتماعی"

نوهان:آیا این یک فرضیه است؟ یا یک نتیجه تثبیت شده؟ به استناد کدام دلایل؟ راه کار شما چیست؟

و مسئله ای که در دنباله این فرضیه پیش می آید این است که، آیا این توان و ابزار های "معلوم الحال" هدیه ای آسمانی هستند؟ یا لطف حکومت مرکزی و مسئولین؟

 

/ 9 نظر / 5 بازدید
رازگو بلوچ

نوهان عزیز به این مشکل هم فکر کرده ای که عملگرایی در ذهن شما با عملگرایی هر کس دیگر ممکن است صنار شاهی تفاوت داشته باشد؟ و شما هم من من "فکر گرا"!!! دیگران با ظن خود یارت می شوند؟ پیش نهاد من این است که مثل ما فکر گراها! شفاف بفرمائید چه عملی؟!

ورنا

سلام بانظر شما موافقم ومعتقدم هیچ گاه نظریه پردازی و در پستوی اتاق نشستن به تنهایی راهگشای کار نیست وچه بسا از آن بعنوان ایرادگیری از اهل عمل یاد کرد که خود مستوجب مشکلات جدیدی است وشرط موفقیت هر نظرجدید آنست که در کنار هر کارخانه تولید اندیشه ای باید سالن آزمایش و امتحان آن در نظر گرفته شود (وصد البته با در نظر گرفتن همه ی شرایط زمانی ومکانی)

واحدبرهانی

سلام. میگویم حیف این آمادگی ذهنی که گاه دجار روز مرگی و بدتر از آن، آگاهانه فدای رودربایستی می شود. نمیدانم تاکی باید افکار خود را مچل بی برنامگی های دیگران کنیم. من حوصله اش را ندارم. تورا هم خیلی نمی شناسم که آحر و عاقبت با امثال من چه رفتاری خواهی داشت. اینکه دل به تو بسته ام به اعتبار همان توانمندی هایی است که در تو می بینم. و همیشه می آیم که افسوست را بخورم. چه کنیم دیگر؛ خودآزاری!!

کدخدائی

بحثهای بسیار با ارزشی در وبلاگها هست اما مشکل کار این هست که این بحثها نیاز به ساماندهی و یا سازماندهی دارد تا جمع و جور بشوند و تا کسانیکه دیرتر وارد مسائل مورد بحث می شوند بتوانند آنها را پیگیری بکنند. بنظر من در مرحله اول نیاز به یک شورای وبلاگ نویسان هست که این بحثها سیتماتیک وار بکند و موضوع بحث روز و هفته را مشخص بکند. و در یکجا و یا وبسایت همه این نظرات جمع بشوند. حداقل وبلاگ نویسان بلوچ می توانند یک انجمن صنفی برای خودشان درست بکنند و عضو گیری بکنند . امروزه شما براحتی می توانید یک انجمن صنفی با 50 نفر یا بیشتر و کمتر تشکیل بدهید و شما می توانید جلسات و انتخابات خود را از راه دور برگزار بکنید.

واحدبرهانی

والا خوشا به حال تو که توی این اوضاع و احوال باز هم خوش بینی.

ایرندگان بزرك

سلام بر همه ی دوستان و خسته نباشید . نظر و پیشنهاد جناب كدخدایی بسیار جالب و شدنی است . انشاا...موثمر ثمر باشد . ولی نوهان جان راهنمایی بفرمایید كه چند هفته ای است كه برای وبم مشكلی پیش آمده و نمی توانم وارد شوم ...این هم لطف به وب نویسان ...موفق باشید .

محمدرضا آفتاب

اقبال در یک شعر زیبای اردو خطاب به ملت های دردمند شرق می گوید: افراد کے ہاتون مین ہے اقوام کی تقدیر/ ہر فرد ہے ملت کے مقدر کا ستاره ما هم برای پشرفت یک جامعه ای دردمند چون بلوچستان باید مصداق این شعر باشیم که برای رقم زدن سرنوشت یک ملت، حضور فرد فرد آن قوم چون ستارگان فلک برای تابیدن بختشان لازم است. نوهان عزیز امیدوارم چون ستاره ای نورانی با اندیشه ها و برنامه های نیک بر فلک تیره ی بلوچستان بتابید

رحیم

نظرمن هم این است که باید اندکی در جامعه باشند نظریه پردازان گمنام و آشنا در مسایل بلوچستان. همه ما تا اندکی به باتاریخ آشنایی داریم و سرگذشت کسانی همچون بهار و هدایت و دیگران را میدانیم که چگونه بر تندی های عصر خویش فایق آمدندبیشک یکی از دلایل آن حضورشان در جامعه بود نه صرف نظریه پرداز در مقام یک پدر که عادت وعظ و ارشاد دارد. پس باید با تمام مشکلات صدایی سرداد و وارد اجتماع شدتاثیرش به یقین بیشتر از وبلاگ است.